Απόφαση της συνέλευση της Αντικαπιταλιστικής Ανατροπής στην Πάτρα που πραγματοποιήθηκε στις 27/9.

 

Εκτιμούμε ότι βρισκόμαστε σε μία περίοδο επιτάχυνσης ενός νέου γύρου αντεργατικής, αντιλαϊκής επίθεσης και την προώθηση των αναγκαίων για αυτήν αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων. Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής του κεφαλαίου που αυτή την στιγμή εκφράζεται μέσα από την κυβέρνηση της ΝΔ είναι καταστροφικά για την εργατική τάξη όπως αποδείχθηκε περίτρανα όλο το προηγούμενο διάστημα (Πυρκαγιές, πλημμύρες, διαχείριση της πανδημίας, Τέμπη κ.α).

Ο αρνητικός συσχετισμός που αποτυπώθηκε και στα αποτελέσματα των εθνικών εκλογών του Ιουνιού έχει δώσει στην Νέα Δημοκρατία την αυτοπεποίθηση για να ξεδιπλώσει επιθετικά τα πολιτικά σχέδια του συνασπισμένου «μπλοκ» εξουσίας κυβέρνησης – ΝΑΤΟ – ΕΕ – κεφαλαίου, ενάντια στην εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα και τη νεολαία. Η περίοδο τήρησης των στόχων για τα πλεονάσματα, το ύψος του χρέους κλπ. θα συνδυαστούν με αντίμετρα αφαίμαξης του εργατικού και λαϊκού εισοδήματος για να τηρηθούν οι στόχoι, οδηγώντας σε νέα ένταση της επίθεσης στο κοινωνικό πεδίο με υπερμεγέθυνση της ακρίβειας και της φτώχειας, την ένταση των ιδιωτικοποιήσεων, των πλειστηριασμών κ.α. Παράλληλα προωθείται ένα νέο μπαράζ αντεργατικών αναδιαρθρώσεων με χαρακτηριστικά παραδείγματα το νέο εργασιακό νομοσχέδιο, αλλά και τις αλλαγές που έχουν αναγγελθεί στην εκπαίδευση και στην δικαιοσύνη. Την ίδια στιγμή η συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία αναπτύσσει τον κίνδυνο περαιτέρω εμπλοκής στους πολεμικούς σχεδιασμούς της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, μέσα από την παραχώρηση εξοπλισμού, στρατοπέδων αλλά και συμβάλλοντας ενεργά στα σχέδια του ΝΑΤΟ για την εξέλιξη του πολέμου.

Σε αυτό το φόντο λοιπόν διεξάγονται και οι φετινές τοπικές εκλογές, λίγους μόλις μήνες μετά την διεξαγωγή των εθνικών εκλογών και αποτελούν μια πολύ σημαντική μάχη για την ευρύτερη πολιτική και ταξική διαπάλη που διεξάγεται στην ελληνική κοινωνία.

Α. Το τοπικό κράτος στην τωρινή περίοδο, ρόλος και καταστασή του.

Οι επιδιώξεις της ΝΔ και της αστικής τάξης είναι να διαμορφωθούν ακόμα καλύτεροι όροι για την επίθεση στα εργατικά λαϊκά στρώματα, που είναι ήδη σε εξέλιξη. Πατάνε πάνω στις θεσμικές αλλαγές-τομές της προηγούμενης περιόδου που προωθήθηκαν από όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις  ΠΑΣΟΚ, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ) και στο μοντέλο της «πολυεπίπεδης διακυβέρνησης» που στηρίζεται στην προώθηση μιας διαρκούς διαδικασίας μεταφοράς αρμοδιοτήτων, από το κεντρικό κράτος προς τα κάτω (τοπική και περιφερειακή διοίκηση), προς τα πάνω (Ε.Ε.) και προς τα έξω (ιδιώτες, στη λεγόμενη “κοινωνία των πολιτών”), με κύριο σκοπό την τη χάραξη και υλοποίηση των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και προωθούν την ανασυγκρότηση  σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση του μοντέλου για τοπικό κράτος-εργαλείο στην προώθηση των επιχειρηματικών συμφερόντων και κυριαρχίας του μοντέλου μάνατζερ στη διοίκηση.

Διαμορφώνεται ένα πλαίσιο που συγκροτείται από τους παρακάτω άξονες :

α) ενίσχυση του τοπικού κράτους με περισσότερες αρμοδιότητες και ως προς τις υπηρεσίες και ως προς το ρόλο για προώθηση της καπιταλιστικής ανάπτυξης.

«Σήμανε η ώρα του Δήμου - πολεοδόμου, του Δήμου - τεχνολόγου, του Δήμου - μάνατζερ. Και του πετυχημένου επιχειρηματία» όπως χαρακτηριστικά είπε ο Μητσοτάκης στην παρουσίαση του προγράμματος «Α. Τρίτσης» (Ιούνιος 2020)

β) μεγαλύτερη ικανότητα ώστε να ανταποκρίνεται πιο άμεσα στις προτεραιότητες του κεφαλαίου, τις πολιτικές της ΕΕ και των αντικαπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων (βλ. κατανομή κονδυλίων ΕΣΠΑ)

γ) αλλαγές στο πολιτικό σύστημα του για να υπηρετούν και να προστατεύουν τους παραπάνω άξονες Αλλαγές σε αντιδραστική κατεύθυνση σε θεσμικό επίπεδο (περιορισμός της δημοκρατικής λειτουργίας των θεσμικών οργάνων – ενίσχυση λήψης των κρίσιμων αποφάσεων από κλειστά κέντρα όπως οι διάφορες επιτροπές) – προστασία από το λαϊκό παράγοντα – παγίωση και ενίσχυση του μοντέλου του δήμαρχου-περιφερειάρχη manager.

Όλα τα παραπάνω αποτυπώνονται σε μία σειρά αλλαγών και τομών που έχουν γίνει σε επίπεδο τοπικού κράτους τα τελευταία χρόνια:

1.    Με την αντιδραστικοποίηση του πλαισίου λειτουργίας των δήμων – περιφερειών και του πολιτικού συστήματος. Ο νόμος Θεοδωρικάκου, με την μεταφορά κρίσιμων λειτουργιών σε επιτροπές, στις οποίες η παράταξη του περιφερειάρχη ή του δημάρχου έχει την απόλυτη πλειοψηφία, και ο εκλογικός - νόμος Βορίδη με το σύνολο των αντιδημοκρατικών αλλαγών που φέρνει σε επίπεδο τοπικών εκλογών (όριο 3%, αύξηση των παραβόλων, πλειοψηφία 3/5 στον πρώτο των εκλογών, δυνατότητα η συνεδριάσεις των συμβουλίων να γίνονται κεκλεισμένων των θυρών κ.α) συμπυκνώνουν αυτή την κατεύθυνση , ενώ παράλληλα έχουν εφαρμοστεί και μία σειρά άλλων αλλαγών όπως η απόδοση νέων υπερεξουσιών στις οικονομικές επιτροπές Δήμων και Περιφερειών για τα έργα ΣΔΙΤ, η υποχρεωτική άσκηση ένδικων μέσων από τις δημοτικές αρχές κατά δικαστικών αποφάσεων για παραμονή των εργαζόμενων στην εργασία τους, η ενίσχυση της δημοτικής αστυνομίας κ.α.

2.    Την ενίσχυση της επιχειρηματικής λειτουργίας του τοπικού κράτους. Οι αναπλάσεις στις πόλεις που γίνονται σχεδόν αποκλειστικά μέσω ΕΣΠΑ οφείλονται στην επιχειρηματική λειτουργία των ΟΤΑ» που αφήνει στο περιθώριο τις λαϊκές ανάγκες και η αστική στρατηγική που κάνει τις πόλεις μεγάλα εργοτάξια για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου. Ενισχύεται και επεκτείνεται ο ρόλος των ΣΔΙΤ στη λειτουργία δήμων και περιφερειών. Η διαχείριση των απορριμμάτων, η πρωτοβάθμια υγεία, η κατασκευή και διαχείριση των σχολικών μονάδων, τα δίκτυα ηλεκτροφωτισμού αποτελούν βασικές πλευρές των έργων που σήμερα υλοποιούνται με Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα. Προχωράει η παραχώρηση ολόκληρων τομέων καθώς και δημόσιας γης - ακινήτων απευθείας στο ιδιωτικό κεφάλαιο ή την εμπορευματοποίησή τους από τους ίδιους τους δήμους, την υλοποίηση των τεχνικών προγραμμάτων με ιδιαίτερα υψηλή συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στο κόστος (με αντίστοιχα, φυσικά, οφέλη και προνομιακές συμβάσεις εκμετάλλευσης των έργων από τους ιδιώτες).

3.    Την οικονομική πολιτική στο τοπικό κράτος. Με κύριο μοχλό την μείωση των επιχορηγήσεων από το κεντρικό κράτος σε δήμους – περιφέρειες έχει επιβληθεί ένα καθεστώς που οδηγεί σε δύο δρόμους ταυτόχρονα, την ασφυκτική εξάρτηση από το ΕΣΠΑ και την ενίσχυση της λειτουργίας και παροχής υπηρεσιών με ιδιωτικο – οικονομικά κριτήρια. Παράλληλα, Το ΕΣΠΑ, με τον ρόλο που έχει ως εργαλείο εφαρμογής της μόνιμης μνημονιακής πολιτικής της ΕΕ, της άμεσης και ταχείας επιβολής των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στην ελληνική κοινωνία, αξεχώριστο από την αντιδραστική πολιτική της ΕΕ, αναδεικνύεται σε σχεδόν αποκλειστική πηγή χρηματοδότησης – και για το τοπικό κράτος - για την υλοποίηση δημόσιων έργων, κυρίως τεχνικών (οδοποιϊες, κτιριακά κ.ά), ψηφιακών, κοινωνικής πολιτικής αλλά και άλλου χαρακτήρα, που χρηματοδοτούνται με τα κριτήρια της επιλεξιμότητας της δαπάνης. Τέλος, Τα έκτακτα προγράμματα ενισχύσεων (Ταμείο Ανάκαμψης, Φιλόδημος, Τρίτσης) αποτελούν στην ουσία έμμεσο δανεισμό των υπερχρεωμένων δήμων, δεν καλύπτουν κοινωνικές ανάγκες και ιεραρχημένα έργα υποδομής με βάση τις πραγματικές ανάγκες περιοχών και πόλεων, αλλά αφορούν είτε έργα βιτρίνας είτε έργα όπου η ΕΕ δίνει προτεραιότητα με βάση τις κεντρικές επιλογές για “πράσινη μετάβαση”, για απεξάρτηση από το ρώσικο αέριο, είσοδο του κεφαλαίου σε υπηρεσίες του “κοινωνικού κράτους”, άμεση χρηματοδότηση κερδοφόρων δραστηριοτήτων του (πχ “Διπλή ανάπλαση” μέσω Ταμείου Ανάκαμψης).

4.    Την επέκταση - παγίωση των ελαστικών σχέσεων εργασίας στους Δήμους με μείωση των μόνιμων εργαζόμενων, την υλοποίηση των προγραμμάτων κοινωφελούς εργασίες του ΟΑΕΔ, την πλήρη επέκταση των 8μηνων συμβασιούχων στους δήμους.

5.    Προωθείται και εφαρμόζεται ένα πρότυπο χωρικής ανάπτυξης που αποθεώνει την επιχειρηματικότητα χωρίς «γραφειοκρατικά εμπόδια», τις φαστ-τρακ επενδύσεις, ενώ μονιμοποιεί την κατάσταση εξαίρεσης και την πλήρη διευκόλυνση των επενδυτικών σχεδίων με κάθε κοινωνικό και περιβαλλοντικό κόστος. Οι μεγάλες επενδύσεις και παρεμβάσεις αφορούν κυρίως σε μια επιλεκτική ανάπτυξη βάσει του τρίπτυχου «τουρισμός, εμπόριο, αναψυχή», οδηγώντας με αυτό τον τρόπο σε έναν έντονο διαχωρισμό των «προνομιακών» περιοχών από τις «υποβαθμισμένες» (βλ. ανάπτυξη του κέντρου και υποβάθμιση των προαστίων μιας πόλης.)

Από όλα τα παραπάνω λοιπόν, καταρρίπτονται και οι απόψεις που βλέπουν τους δήμους, λόγω του ότι βρίσκονται πιο κοντά στην καθημερινότητα του λαού, ότι μπορούν να λειτουργήσουν με αυτοτέλεια από τη συνολική πολιτική και να αποτελέσουν πεδίο εφαρμογής φιλολαϊκών πολιτικών. Είναι καθαρό πως με αυτές τις πολιτικές, που ορίζονται από ΕΕ, κυβερνήσεις και κεφάλαιο, δεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή διαχείριση σε δήμους και περιφέρειες, ενώ η έννοια της «αυτοδιοίκησης» ακούγεται περισσότερο σαν φάρσα.

 

Β. Κατάσταση στο δήμο της Πάτρας

Η κατάσταση στον Δήμο της Πάτρας κινείται κατά βάση σε αυτό το πλαίσιο. Στην πόλη της Πάτρας προχωρούν οι αναδιαρθρώσεις που έχουν ως στόχο την διαμόρφωση της πόλης ως βασικό κόμβο μεταφοράς αγαθών (νέο λιμάνι, τρένο) και αλλαγής του χαρακτήρα των αστικών περιοχών στα πρότυπα της έξυπνης εξειδίκευσης που προωθεί η ΕΕ, με εμπορική-επιχειρηματική αναβάθμιση του κέντρου της πόλης και αποκέντρωση των δημόσιων υπηρεσιών (ανακατασκευή Λαδόπουλου). Εκτιμούμε συνολικά πως η διαχείριση της Λαϊκής Συσπείρωσης δεν έχει επιδράσει ανασταλτικά στην προώθηση αυτών των σχεδίων, ενώ στην πράξη συμβιβάζεται με αυτή την πολιτική (βλέπε παρακάτω), προσπαθώντας να εμφανίσει πλευρές «φιλολαϊκής» πολιτικής ή παρεμβάσεων που διασφαλίζουν ορισμένες δικλείδες ασφαλείας κατά την προώθηση αυτών των σχεδίων (πχ υπογειοποίηση του τραίνου).

Στις φετινές δημοτικές εκλογές στην Πάτρα θα κατέβουν τέσσερις διαφορετικοί συνδυασμοί. Η κάθοδος τόσο λίγων ψηφοδελτίων στις εκλογές (12 ψηφοδέλτια στις εκλογές του 2019) είναι αποτέλεσμα του αντιδημοκρατικού νόμου Βορίδη και των αλλαγών που αυτός έφερε. Οι συνδυασμοί που θα συμμετάσχουν είναι οι:

-       Λαϊκή Συσπείρωση (ΚΚΕ) με υποψήφιο δήμαρχο τον Πελετίδη

-       Πάτρα Σπουδαία και Πάλι (ΠΑΣΟΚ – ΣΥΡΙΖΑ) με υποψήφιο δήμαρχο των Αϊβαλή.

-       Πάτρα Ενωμένη (ΝΔ) με υποψήφιο δήμαρχο τον Σβόλη

-       Σπιράλ (Ανεξάρτητο) με υποψήφιο δήμαρχο τον Ψωμά.

Οι τρεις τελευταίες παρατάξεις αποτελούν το ευρύτερο «Μαύρο μέτωπο» που συμμετέχει φέτος στις εκλογές στο δήμο της Πάτρας και κοιτάει να χτυπήσει τον Πελετίδη. Έχουν βαθιά αντιδραστική, αντεργατική και εχθρική προς τα φτωχά εργατικά λαϊκά στρώματα πολιτική, με την ρητορική τους να έχει έντονα αντικομμουνιστικά χαρακτηριστικά. Εκφράζουν μια «από τα δεξιά» αντιπολίτευση στον Πελετίδη και συμπλέουν πλήρως με την ευρύτερη αντιδραστική αστική πολιτική σε επίπεδο τοπικού κράτους.

Η διαχείριση Λαϊκής Συσπείρωσης (ΚΚΕ) – Πελετίδη στο Δήμο της Πάτρας

Πριν τις εκλογές του 2014 η Λαϊκή Συσπείρωση υποσχόταν την δημιουργία μιας «απείθαρχης» δημοτικής αρχής, που θα «εναντιωνόταν στον Καλλικράτη, και θα εξέφραζε την καταδίκη των πολιτικών των μνημονίων, της ΕΕ και της κυβέρνησης». Η γραμμή που πρόβαλλε συμπυκνωνόταν από την μία στην λογική της «φιλολαϊκής διαχείρισης» που θα μπορούσε αυτή να εξασφαλίσει ως δημοτική αρχή, χωρίς όμως να αναφέρει τις πολιτικές προϋποθέσεις για να γίνει αυτό, μακριά από οποιαδήποτε λογική ρήξης με αυτό το συνολικό πλαίσιο, και από την άλλη «στην συσπείρωση και στην συστράτευση με αυτήν για να δοθεί αποτελεσματικότητα στον αγώνα και δύναμη στο λαϊκό κίνημα, για να υπάρχει εργατικός και λαϊκός έλεγχος στον δήμο».

Λόγω και αυτής της γραμμής, με την εκλογή της ως δημοτική αρχή μετα τις εκλογές του 2014 η Λαϊκή Συσπείρωση προσαρμόστηκε άμεσα σε μία «νοικοκυρεμένη» διαχείριση του δήμου, ενώ σε επίπεδο κινήματος και αγώνων ενίσχυσε σημαντικά την λογική ενός δημαρχοκεντρικού προτύπου, και την λογική της ανάθεσης στην δημοτική αρχή της αναγκαίας, διαρκούς και ανατρεπτικής πάλης που πρέπει να γίνεται στις γειτονιές και στην πόλη.

Η πολιτική διαχείρισης της ΛΑΣΥ στο Δήμο της Πάτρας.

Αυτή η «χρηστή» διαχείριση που εξέφραζε η δημοτική αρχή Πελετίδη, ήρθε γρήγορα αντιμέτωπη με τους κανόνες της ιδιωτικοοικονομικής λειτουργίας, της ανταποδοτικότητας στην παροχή υπηρεσιών, τους ισοσκελισμένους προυπολογισμούς, τις κατευθύνσεις της ΕΕ και της επιλεξιμότητας των ΕΣΠΑ για την κάλυψη των οικονομικών αναγκών του δήμου, τον προσανατολισμό σε συμπράξεις με ιδιώτες. Παρά μια πολιτική καταγγελίας που υιοθετεί «κατηγορώντας την στρατηγική των κυβερνήσεων της ΕΕ και του κεφαλαίου που είναι υπεύθυνη για την μεγάλη επίθεση στα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα και για το αντιδραστικό πλαίσιο λειτουργίας του τοπικού κράτους», αποδέχεται/υποτιμά/συμβιβάζεται με την αστική στρατηγική στη πόλη ενώ παράλληλα καλλιεργεί αυταπάτες για τα χαρακτηριστικά ενός φιλολαϊκού δήμου, ο οποίος περιορίζεται σε ανάσες ανακούφισης. Η υλοποίηση μάλιστα έργων με τα χρηματοδοτικά προγράμματα της ΕΕ, χωρίς την παραμικρή απόκλιση από την επιλεξιμότητα των προγραμμάτων τους, καταλήγει να εξωραΐζει τον χαρακτήρα τους αντί να αποκαλύπτει τον βαθιά αντιδραστικό τους ρόλο. Παρουσιάζει λοιπόν, μια αντιφατική συνθήκη πως δήθεν μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκός δήμος στο πλαίσιο της ΕΕ, του αστικού κράτους και της υπεραντιδραστικής αστικής πολιτικής. Η πολιτική του ΚΚΕ στο δήμο πάει πακέτο με την αδιέξοδη στρατηγική που ενώ αναγνωρίζει όριο στην διαχείριση του τοπικού κράτους, δεν συγκροτεί παράλληλα ένα κίνημα/πρόγραμμα ανατροπής. Για αυτό τα όποια βήματα έχει συγκροτήσει το κίνημα όσο είναι δημοτική αρχή είναι μηδαμινά, ενώ έχει μια εχθρική – πολεμική στάση σε ό,τι δεν εκπορεύεται κομματικά από αυτό.

Βασικό στοιχείο της κριτικής μας στην δημοτική αρχή είναι πως στα χοντρά ζητήματα η πόλη βιώνει της συνέπειες της αντιλαϊκής πολιτικής, ενώ η ίδια περιορίζεται σε ανάσες ανακούφισης και παραβλέπει την αναποτελεσματικότητας στα μεγάλα. Το γεγονός πως μπορεί να παίρνει μέτρα ανακούφισης βασίζεται επιπλέον στο γεγονός πως ο δήμος Πατρέων είναι ένας σχετικά μεγάλος δήμος, με σημαντικούς ιδίους πόρους-έσοδα, πράγμα που επιτρέπει να υπάρχει ένα περιθώριο λήψης μέτρων που εμφανίζονται ως φιλολαϊκά (πχ πρόσληψη καθαριστριών στα σχολεία πλήρους απασχόλησης αντί για μερικής, όπως χρηματοδοτεί η κυβέρνηση). Στα ζητήματα για τις συγκοινωνίες, τα σχολεία, τα σκουπίδια, το παραλιακό μέτωπο, το νερό και άλλα, δεν έκανε τίποτα διαφορετικό από ότι γίνεται σε άλλους δήμους. Οι συγκρίσεις που κάνει με άλλες δυνάμεις είναι αστικού τύπου, όπως το «νοικοκύρεμα» του δήμου (βλ. προεκλογική καμπάνια Πελετίδη). Από κει και πέρα η διαχείριση την ωθεί συνεχώς σε σοβαρές πολιτικές υποχωρήσεις, σε ζητήματα που και η ίδια κατά τα άλλα καταγγέλλει. Ιδιαίτερα σε ότι έχει να κάνει με την αποδοχή της πολιτικής των ΕΣΠΑ κτλ.

Κάποια χαρακτηριστικά παραδείγματα που δείχνουν την αποδοχή αυτού του πλαισίου είναι:

• Η παντελής απουσία κριτικής και πολεμικής της Λαϊκής Συσπείρωσης Πάτρας, από όταν έγινε δημοτική αρχή,  απέναντι στις αντιδραστικές αλλαγές στο μοντέλο του τοπικού κράτους. Είναι χαρακτηριστικό ότι εν όψει των εκλογών του Οκτώβρη δεν έχει καμία αναφορά ενάντια στον νόμο Βορίδη και τις τεράστιες αντιδημοκρατικές αλλαγές που φέρνει σε θεσμικό επίπεδο, ενώ την ίδια στιγμή πολλές από αυτές τις αλλαγές φαίνεται να την «βολεύουν» σαν δημοτική αρχή υιοθετώντας αντιδημοκρατικές πλευρές του ν. Θεοδωρικάκου για να περάσει την πολιτική της (όπως η πλειοψηφία της πρώτης παράταξης στις εκλογές στο δημοτικό συμβούλιο).

• H κατάσταση με τους συμβασιούχους στον Δήμο της Πάτρας και η νομιμοποίηση και υιοθέτηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας στον δήμο. Παρά τις προεκλογικές τις δεσμεύσεις, από την πρώτη πενταετία εκλογής της, η δημοτική αρχή της ΛΑΣΥ ουσιαστικά νομιμοποίησε την κατεύθυνση για διάλυση της μόνιμης εργασίας στους δήμους με την επιλογή της να κάνει προσλήψεις με οχτάμηνη σύμβαση αρχικά με την λογική της επαναπρόσηψης των εργαζομένων με την λήξη της σύμβασης και υπογραφή καινούριας, γραμμή την οποία θα υποστήριζε την πρώτη τετραετία με την στήριξη σε πολλά δικαστήρια των συμβασιούχων με τις περισσότερες περιπτώσεις να καταλήγουν σε παράταση των συμβασεων των εργαζομένων.  Σύντομα όμως ήρθε αντιμέτωπη με τις αντιδραστικές αλλαγές που συνέβησαν σε αυτό το κομμάτι από την κυβέρνηση της ΝΔ, παράλληλα με την μεγάλη υποχρηματοδότηση των δήμων. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα των εργαζομένων από τα κοινωφελή προγράμματα εργασίας του ΟΑΕΔ στον δήμο των ετών 2018 2019 και 2020. Οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι, είχαν διεκδικήσει σε πολλές δικαστικές έδρες αρχικά την μονιμοποίηση τους, την πληρώμη δεδουλεύμενων που τους χρωστούσε ο Δήμος από την άυξηση του βασικού μισθού όσο δούλευαν. Στην απόφαση που πάρθηκε το φθινόπωρο του 2022 η οποία δικαίωσε τους εργαζόμενους με καταβολή των δεδουλευμένων και την συνέχιση της εργασίας τους έπρεπε βάσει την αντιδραστικής νομοθεσίας να ασκηθεί έφεση από το δημοτικό συμβούλιο και να ξαναδικαστεί. Απέναντι σε αυτή την κατάσταση στην συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου των Οκτώβρη του 2022 για αυτό το ζήτημα, η δημοτική αρχή Πελετίδη κάλεσε σε εφαρμογή της αντιδραστικής αυτής νομοθεσίας, λέγοντας ότι θα πήγαινε στο δικαστήριο να καταθέσει υπερ των εργαζομένων, πρόταση η οποία τελικά και πέρασε, ενώ την ίδια στιγμή οι δυνάμεις του Σύριζα και της Ανυπότακτης Πολιτείας έκαναν αντιπρόταση να μην εφαρμοστεί ο νόμος και να μην γίνει έφεση (!). Το εφετείο το Γενάρη κατέληξε σε απόρριψη του αιτημάτων των συμβασιούχων και παράλληλα την λήξη των ασφαλιστικών μέτρων των συμβασιούχων, πετώντας ουσιαστικά πάνω από 300 συμβασιούχους στο δρόμο. Ως συνέχεια οι εργαζόμενοι διεκδίκησαν σε νέα δικαστική έδρα (Λασίθι) την παράταση της σύμβασης εργασίας τους μέχρι το Σεπτέμβρη. Στην συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου που ξανά για αυτό το ζήτημα το Μάρτη του 23, εν όψει και της νέας δίκης στο Λασίθι, η αντιπολίτευση, σύσσωμη απέναντι στην δημοτική αρχή κατέθεσε πρόταση στο δημοτικό συμβούλιο για στήριξη του δήμου στο δικαστήριο για ανανέωση των συμβάσεων μέχρι των Σεπτέμβρη, πρόταση η οποία πλειοψήφησε, ενώ η δημοτική αρχή καταγγέλλοντας την κυβέρνηση και το πλαίσιο της εργασίας στους δήμους αντιπρότεινε την πρόσληψη με σύμβαση 72 από τους συμβασιούχους στον Δήμο, με την εξήγηση ότι δεν μπορούσε να προσλάβει άλλους λόγω των οικονομικών της. Στο δικαστήριο που πραγματοποιήθηκε εν τέλει κατέληξε απλώς στην παράταση της σύμβασης των συμβασιούχων μέχρι τον Σεπτέμβρη του 2023 Το συγκεκριμένο ζήτημα σήκωσε μεγάλες αντιδράσεις το τελευταίο διάστημα στην πόλη της Πάτρας. Παρά την καταδίκη της πολιτικής που ευθύνεται για την κατάσταση με τους συμβασιούχους στους δήμους και την καταγγελία στα λόγια ενάντια στην κυβέρνηση και την αντιδραστική νομοθεσία που ισχύει, κατάληξε να εφαρμόζει την νομοθεσία για την υποχρεωτική άσκηση έφεσης από την δημοτική αρχή, πράγμα που έπαιξε σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις που συνέβησαν μετά. Μάλιστα, αυτό ενώ σε αντίστοιχες περιπτώσεις  η στάση της έδωσε μεγάλο πάτημα στις αστικές δυνάμεις του δήμου να συσπειρωθούν απέναντι της, τραβώντας και μεγάλο κομμάτι των συμβασιουχων του ΟΑΕΔ. Η ανακοίνωση που έβγαλε η δημοτική αρχή μετά την απόφαση του δικαστηρίου στο Λασίθι και την επέκταση των συμβασεων των εργαζομένων, κατηγορούσε τις καθεστωτικές δυνάμεις για χρησιμοποίηση των εργαζόμένων, ενώ καλούσε τους εργαζόμενους σε αγώνα μαζί με την δημοτική αρχή για να αλλάξει το καθεστώς της εργασίας των συμβασιούχων και η πολιτική και η νομοθεσία που ευθύνεται για αυτό αναφέροντας πως «ο δικαστικός δρόμος δεν είναι η λύση σε αυτό το ζήτημα», την ίδια στιγμή που αυτή δεν παρέκκλινε καθόλου από το πλαίσιο και την νομοθεσία που ισχύει.

 

Είναι προφανές πως η διαχείριση της ΛΑΣΥ για τα ζητήματα των εργαζομένων στο δήμο, πέρα από τις ευθύνες που καταλογίζει στις διαχρονικές ευθύνες των κυβερνήσεων και την υποκριτική στάση των παρατάξεων της αντιπολίτευσης, εγκλωβίζεται σε μια δημοσιονομική αντίληψη σχετικά με την εξασφάλιση αξιοπρεπών συνθηκών εργασίας για τους εργαζομένους του δήμου, ενώ την ίδια στιγμή δημιουργεί διαχωρισμούς εντός τους (αναγκαίοι και μη αναγκαίοι) που οξύνει ακόμα περισσότερο ανακλαστικά κοινωνικού αυτοματισμού ακόμα και μέσα στους ίδιους τους εργαζομένους. Υποτιμά και δεν συγκροτεί ένα κίνημα διεκδίκησης μόνιμης και σταθερής δουλειάς και άμεσης πρόσληψης εργαζομένων στους δήμους.

• Το ζήτημα με την ανάπλαση του χώρου της πρώην χαρτοποιίας Λαδόπουλου. Το δικαίωμα ανάπλασης του «Λαδόπουλου» παραχωρήθηκε το 2019 από τον δήμο στην ΠΔΕ (παρότι ο χώρος είχε αγοραστεί με δάνειο που πλήρωσε ο πατραϊκός λαός 1.000.000.000 δρχ) για να ενταχτεί αρχικά στο πρόγραμμα «Φιλόδημος» και να γίνει ανάπλαση του χώρου (η δεύτερη μεγαλύτερη σε αστική παραθαλάσσια περιοχή μετά το Ελληνικό). Η κατέυθυνση ανάπλασης είναι παρόμοια με το μοντέλο του πρώην εργοστασίου της ΠΥΡΚΑΛ στην Αθήνα. Βασικός στόχος είναι να μεταστεγαστούν εκεί ΠΔΕ, η 6η ΥΠΕ, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση, το ΤΕΕ Δυτικής Ελλάδας και κάποιες υπηρεσίες του δήμου (το 60% των νέων χώρων), το 20% της προβλεπόμενης έκτασης θα διαμορφωθεί ως μουσικό σχολείο και βρεφονηπιακός σταθμός και το 10% προβλέπεται για διάφορες χρήσεις πιθανότατα αξιοποίησης από τον ιδιώτη που θα οριστικοποιηθούν σε επόμενη φάση του διαγωνισμού. Η δημοτική αρχή Πελετίδη διαμήνυε πως θα είναι σε επαγρύπνηση για να τηρηθούν οι όροι που είχαν τεθεί από την πλευρά της για την περάτωση της ανάπλασης. Λίγους μήνες μετά την εκλογή της διοίκησης Φαρμάκη και της ανάδειξης της κυβέρνησης της ΝΔ το 2019, αλλάζει το καθεστώς χρηματοδότησης και το έργο προωθείται για να γίνει με ΣΔΙΤ,  με συνολικό κόστος 67 εκατ ευρώ (25 από το ταμείο ανάκαμψης και 42 από ιδιώτη). Η δημοτική αρχή όχι μόνο δεν αντιδρά αλλά χαιρετίζει την προώθηση αυτού του σχεδιασμού το οποίο θεωρεί πως προχωρά λόγω των δικών της πρότερων πρωτοβουλιών. Στην οικονομική επιτροπή της περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας το καλοκαίρι του 2023, εγκρίνεται ομόφωνα (και από την ΛΑΣΥ) η ανακοίνωση διαγωνισμού για την ανέυρεση αναδόχου. Ο ανάδοχος (όταν βρεθεί και ξεκινήσει το έργο) θα έχει την ευθύνη για της ολοκλήρωσης των εργασιών εντός 3 χρόνων την λειτουργία και τη συντήρηση του συνόλου των χώρων για άλλα 27. Για 30 χρόνια η Δημοτική αρχή έδωσε την ανάπλαση του Λαδόπουλου σε ΣΔΙΤ, ενώ καταγγέλλει διαρκώς πως προηγούμενοι ιδιώτες που είχαν αναλάβει υποδομές του δήμου πριν την ανάδειξη της σε δημοτική αρχή το 2014 (στάδια, δημοτικοί χώροι κοκ) είχαν αφήσει κατεστραμμένους και κακοσυντηρημένους χώρους με τον δήμο χρεωμένο!

• Η ολοκλήρωση της ανάπλασης των Παλαιών Σφαγείων προχωρά με τη σύναψη μνημονίου συνεργασίας μεταξύ ΠΔΕ, υπ. πολιτισμού και Δήμου Πατρέων που εξασφαλίζει χρηματοδότηση περίπου 4 εκατ. ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης, χρήματα που αποτελούν επί της ουσίας δάνειο από την ΕΕ στο πλαίσιο των πολιτικών κατευθύνσεων που ορίζει η πολιτική του Ταμείου ανάκαμψης. Το έργο που θα προχωρήσει θέλει να καταστήσει τα παλαιά σφαγεία «Κόμβο εκπαίδευσης για τον πολιτισμό και την δημιουργική βιομηχανία (!)», με την εφαρμογή προγραμμάτων επανεκπαίδευσης και επανακατάρτισης των εργαζομένων στον πολιτισμό.

• Ο δήμος της Πάτρας είναι ένας από τους λίγους δήμους όπου η αποκομιδή των κάδων της ανακύκλωσης γίνεται από ιδιώτες με σύμβαση με την ΕΕΑΑ και ανάθεσης αυτής σε εργολάβο. Επιπλέον η λειτουργία του κέντρου διαλογής ανακυκλώσιμων υλικών παραμένει στη ΕΕΑΑ και σε ιδιώτη εργολάβο χωρίς να περάσει στην ευθύνη του δήμου. Η δημοτική αρχή έτσι βρήκε αυτή την κατάσταση και έτσι την άφησε, παρά την αρχική της δήλωση, μάλιστα όταν έληξε η σύμβαση του δήμου με τον ιδιώτη πέρυσι για την συγκομιδή των κάδων ανακύκλωσης, ήταν αυτή που κάλεσε σε επέκταση της ήδη υπάρχουσας σύμβασης χωρίς να θέσει καν την αναγκαιότητα αποκλειστικά δημόσιας διαχείρισης όλων των σταδίων διαχείρισης και ανακύκλωσης των υλικών.

• Η ανάπλαση του κομματιού του θαλασσίου μετώπου που έχει παραχωρηθεί στο δήμο προχωρά με χρηματοδότηση 10 εκ. ευρώ που ενέκρινε η περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος από το νέο ΕΣΠΑ, έπειτα από αίτημα που έκανε ο δήμος Πατρέων. Τα χρήματα αυτά προορίζονται για την προετοιμασία της μελέτης και κάποια λίγα έργα, ενώ το σύνολο του έργου εκτιμάτε ότι θα κοστίσει 70 εκ. ευρώ. Με δεδομένη τη θέση της περιφέρειας πως μπορεί να εξασφαλίσει μόνο 30 εκ. ευρώ συνολικά και πως τα υπόλοιπα θα πρέπει να τα βρει η δημοτική αρχή, ανοίγει ο δρόμος για ένα ακόμα ΣΔΙΤ. Προς το παρόν η δημοτική αρχή, δηλώνει ευχαριστημένη από τις εξελίξεις και διαμηνύει προς προχωρά άμεσα στην δημοπράτηση του έργου.

 

Η λογική της ανάθεσης στην «Αγωνιστική, απείθαρχη, λαϊκή» Δημοτική Αρχή και Δήμαρχο, αντί για την ανάπτυξη της αναγκαίας διαρκούς και ανατρεπτικής πάλης στις γειτονιές και στην πόλη.

Η δημοτική αρχή, από την πρώτη της εκλογή προσπάθησε να παίξει το ρόλο του «μπροστάρη» στο τοπικό κίνημα, καλλιεργώντας πάρα πολύ έντονα την λογική της ανάθεσης των αγώνων που ξεσπούσανε σε αυτή, ιδίως αυτούς που αφορούσανε ζητήματα του Δήμου. Ακολουθώντας την γραμμή των αγώνων χαμηλής αγωνιστικότητας και μαχητικότητας που εκφράζουν συνολικότερα οι δυνάμεις του ΚΚΕ, περιορίστηκε σε κινηματικές πρωτοβουλίες «διαμαρτυρίας» για μεγάλα κοινωνικά ζητήματα, οι οποίες μάλιστα υποχώρησαν σημαντικά την δεύτερη τετραετία, και αποδείχθηκαν ότι είχαν ως σκοπό περισσότερο να ενισχύσουν το προφίλ της «αγωνιστικής» δημοτικής αρχή και του δημάρχου, παρά να παίξουν ρόλο στην ανάπτυξη του κινήματος σε τοπικό επίπεδο. Τέτοιο χαρακτήρα είχε η πορεία για την ανεργία από την Πάτρα στην Αθήνα, και η κινητοποίηση στο σύνταγμα για την αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης στον Δήμο της Πάτρας.

Η «αγωνιστική» στάση μάλιστα της δημοτικής αρχής, υποχώρησε σημαντικά την δεύτερη τετραετία παρά τα τεράστια κοινωνικά προβλήματα που εμφανίστηκαν και την τεράστια αντιλαϊκή επίθεση κυβέρνησης – ΕΕ – κεφαλαίου που συνέβη. Είναι χαρακτηριστική η στάση της δημοτικής αρχής την περίοδο της πανδημίας, με τις «σιωπηλές, δια αντιπροσώπων» κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας, και αν γινόντουσαν και αυτές, την ίδια στιγμή μάλιστα που η καταστολή οργίαζε και στην πόλη της Πάτρας, ή το γεγονός ότι δεν πήρε καμία κινηματική πρωτοβουλία την ημέρα της ομιλίας του Κ. Μητσοτάκη στην Πάτρα, κάτι που είχε κάνει την προηγούμενη τετραετία με κυβέρνηση Σύριζα.

Η λογική της ανάθεσης και του δημαρχοκεντρισμού οδήγησε στην πάλη της δημοτικής αρχής κυρίαρχα μέσα από το δημοτικό συμβούλιο. Η όποια αντιπαράθεση με την κυβέρνηση σε κάποια χοντρά κοινωνικά ζητήματα που υπάρχουν στην πόλη (διέλευση Τρένου, διαχείριση Πείρου – Παραπείρου, εργασία στο Δήμο κλπ) τα οποία δημιούργησαν λαϊκές αντιδράσεις, γινόταν μέσα από τον «θεσμικό» δρόμο του δημοτικού συμβουλίου, με τον δήμαρχο μπροστάρη με το κίνημα να παίζει ρόλο υποστηρικτή αυτής της λογικής. Αυτή η λογική από την μία όχι μόνο δεν οδήγησε στην αποτροπή των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων που προωθούνταν σε τοπικό επίπεδο, αλλά οδήγησε σε σημαντικές υποχωρήσεις σε πολλά από αυτά τα ζητήματα (μερική υπογειοποίηση του τρένου στην πόλη, υιοθέτηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας στον Δήμο) και έδειξε πολύ πιο έντονα τα όρια της ιδίως την δεύτερη θητεία Πελετίδη στο δήμο της Πάτρας, όπου δεν είχε την πλειοψηφία στο δημοτικό συμβούλιο, γεγονός που έδωσε πάτημα στις αστικές δυνάμεις του Δήμου να ασκούν ακόμα μεγαλύτερη πίεση και να παίζουν ρόλο στην εφαρμοζόμενη πολιτική στον δήμο, ενώ από την άλλη συνέβαλε στον ακρωτηριασμό του κινήματος σε τοπικό επίπεδο, κατάσταση στην οποία προφανώς συμβάλλει η συνολική δράση των δυνάμεων του ΚΚΕ στην πόλη. Δημιουργεί και υπερασπίζεται την αυταπάτη ότι με αυτόν τον τρόπο, μπορεί να υπάρξει λαϊκός και εργατικός έλεγχος του δήμου («να μείνει ο δήμος στα χέρια του λαού»). Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ έχουν περάσει 9 χρόνια στην δήμο της Πάτρας με «κομμουνιστική» δημοτική αρχή, δεν έχει γίνει καμία προσπάθεια δημιουργίας λαϊκών συνελεύσεων στις γειτονιές τις πόλης.

Το παράδειγμα της δημοτικής αρχής Πελετίδη στον Δήμο της Πάτρας απέδειξε πως η γραμμή της «φιλολαϊκής διαχείρισης» του τοπικού κράτους δεν μπορεί να εφαρμοστεί, πόσο μάλλον σε μια περίοδο σημαντικών αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων που προωθούνται από κυβέρνησεις – ΕΕ – κεφάλαιο σε αυτό το κομμάτι. Αντιθέτως, οδηγεί στην ενσωμάτωση και διαχείριση του συνολικού πλαισίου λειτουργίας και του ρόλου του τοπικού κράτους, κάτι που αποτελεί παράδειγμα αστικής διαχείρισης, ακόμα και αν αυτή μπορεί να μην γίνεται με τους ίδιους όρους που την κάνουν αστικές πολιτικές δυνάμεις. Πολιτική υπεράσπισης των εργατικών συμφερόντων δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς κίνημα σύγκρουσης και ρήξης με το ευρωμνημονιακό πλαίσιο λειτουργίας των δήμων του τοπικού κράτους και του επιχειρηματικού κατεστημένου.

Επίσης απέδειξε ότι δεν μπορεί να υπάρξει εργατική λαϊκή αντιπολίτευση απέναντι στις προσταγές κυβέρνησης – ΕΕ – κεφαλαίου η όποια θα περνά μέσα από την διοίκηση του τοπικού κράτους, με το κίνημα να παίζει ρόλο «κομπάρσου». Χωρίς την ανάπτυξη του κινήματος στην γειτονιά, λαϊκών συνελεύσεων και των συλλογικών μορφών διεκδίκησης και επιβολής των εργατικών λαϊκών συμφερόντων, πράγμα καθοριστικό στο να καταφέρει να υπάρξει εργατική αντιπολίτευση, δεν μπορεί να υπάρξει υπεράσπιση των λαϊκών αναγκών και προφανώς ούτε λαϊκός και εργατικός έλεγχος.

Δημιουργείται λοιπόν μια μεγάλη αναγκαιότητα στον δήμο της Πάτρας να συγκροτηθεί και να ενισχυθεί , έστω και μειοψηφικά, ένα ρεύμα στην τοπική κοινωνία που θα συγκρούεται με τα «αριστερά μοντέλα διαχείρισης» όπως της ΛΑ.ΣΥ στην Πάτρα, θα συμβάλλει στην πάλη για την υπεράσπιση των λαικών αναγκών μέσα αλλά κυρίαρχα έξω από το δημοτικό συμβούλιο με μπροστάρη ένα μαχητικό κίνημα ρήξης και ανατροπής.

 

Γ. Στοχοθεσία των δυνάμεων μας το επόμενο διάστημα.

Η επίθεση που κλιμακώνει η κυβέρνηση θέτει την αναγκαιότητα οργάνωσης ενός, ανώτερου σε περιεχόμενο και μορφές, αγώνα του μαζικού κινήματος. Η ΑΑΠ καλείται να συμβάλει σε αυτό το στόχο αναδεικνύοντας την πολιτική γραμμή που έχει κατακτήσει από την δημιουργία της : «για την ανατροπή της κλιμακούμενης αντεργατικής επίθεσης κυβέρνησης – ΕΕ – Τοπικού κράτους αποκαλύπτοντας τον βαθιά αντιδραστικό χαρακτήρα του, σχεδιάζοντας άμεσα βήματα για τα μεγάλα προβλήματα που απασχολούν την Πάτρα (ενδεικτικά: απορρίματα, νερό, συγκοινωνίες – μεταφορές κλπ) και της προβολή της δικής μας αντικαπιταλιστικής πολιτικής πρότασης». Η παρέμβαση μας στις δημοτικές εκλογές έχει στόχο την ενίσχυση των ανατρεπτικών τάσεων/ρευματος και την ενίσχυση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Ένα σχέδιο που δεν υπηρετεί καμία από τις δυνάμεις που κατεβαίνει στις δημοτικές εκλογές.

Για αυτό δίνουμε την μάχη τώρα για την ενίσχυση των ανατρεπτικών τάσεων εντός της αριστεράς και του κινήματος,  για να μπορέσουν να τραβήξουν κομμάτι της λαϊκής δυσαρέσκειας που γεννά η πολιτική της κυβέρνησης για να μετασχηματιστεί σε ένα νέο κύκλο αγώνων που θα απειλήσουν την κυβέρνηση και την πολιτική της, κατάσταση που θεωρούμε θα κριθεί μετά από ένα καλοκαίρι τεράστιων καταστροφών (πυρκαγιές, πλημμύρες). Απαραίτητη και βασική προϋπόθεση για να γίνει αυτό είναι πρώτα και κύρια η επανεξόρμηση και προβολή του αντικαπιταλιστικού πολιτικού προγράμματος ως απάντηση για την ανασυγκρότηση και του κινήματος των εργαζομένων της νεολαίας και την επάνοδο των αγώνων τους για να ανατρέψει κυβέρνηση-τοπικό κράτος-κεφάλαιο και να κερδίσει τη ζωή του. Με πολιτική παρέμβαση μέσα από τις εκλογές και από την επόμενη των εκλογών για ανάπτυξη των αγώνων και του κινήματος στην Πάτρα.

Κύριοι άξονες της προγραμματικής και πολιτικής μας παρέμβασης εν όψει τον τοπικών εκλογών

1)    Ποιος είναι ο στρατηγικός σχεδιασμός στην πόλη της Πάτρας και πως αναμετριόμαστε. (βλ.παραπάνω)

2)    Κριτική στο αντιδημοκρατικό έκτρωμα Βορίδη και στη πολιτική συγκρότησης του τοπικού κράτους. Επιμένουμε στην ανάδειξη των χαρακτηριστικών του τοπικού κράτους και ιδιαίτερα στην βαθιά αντιδραστική τομή του νόμου Βορίδη σε σχέση με τη συμμετοχή στις εκλογές και την εκλογή στα αιρετά όργανα. Πρόκειται για μια βαθιά αντιδημοκρατική τομή στο πλαίσιο της ενίσχυσης του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού, στο όνομα της μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας των διοικήσεων για την προώθηση των συμφερόντων του κεφαλαίου και την θωράκιση των συμβουλίων από τον λαϊκό παράγοντα. Δεν είναι απλά ο κόφτης του 3% που θέλει να πετάξει έξω και εμάς αλλά μια συνολική κατάσταση που δεν επιτρέπει την έκφραση των λαϊκών στρωμάτων στα αιρετά όργανα παρά μόνο αν γίνεται στο πλαίσιο των υπερμεγεθών ψηφοδελτίων πελατειακής συνδιαλλαγής και συναίνεσης. Οι υπόλοιπες δυνάμεις της αριστεράς και ειδικά η ΛΑΣΥ υποτιμούν στις δημόσιες παρεμβάσεις το ζήτημα, καθώς του βολεύει η υποχώρηση των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Επιπλέον πρέπει να αναδείξουμε και τον νέο νόμο Κεραμέως για την λειτουργία των δήμων και των περιφερειών που καταργεί την λειτουργία διαφόρων επιτροπών σε δήμους και περιφέρειες, ενώ εφαρμόζει μέτρα αξιολόγησης της λειτουργίας των ΟΤΑ.

3)    Ιεραρχούμε το αγωνιστικό κάλεσμα κόντρα σε λογικές ενίσχυσης κυρίως στη κάλπη. Η διεξαγωγή των τοπικών εκλογών θα διεξαχθεί σε ένα πλαίσιο ισχυρής δοκιμασίας του κλίματος πολιτικής σταθερότητας που διαμορφώθηκε υπέρ της κυβέρνησης μετεκλογικά (ειδικά με βάση τις πρόσφατες εξελίξεις), ενώ από πριν και η ίδια η κυβέρνηση δεν χάνει χρόνο για να φέρει σοβαρές αναδιαρθρώσεις (εργασιακό νομοσχέδιο) ακόμα και μέσα στην προεκλογική περίοδο. Κόντρα λοιπόν στα σχέδια χαμηλών κινηματικών πτήσεων, ιεραρχούμε στην παρέμβαση μας την ανάγκη κλιμάκωσης του αγώνα και συνένωσης των αγώνων διαμαρτυρίας τώρα για τη ήττα των επιλογών της κυβέρνησης. Με συλλαλητήρια, απεργιακό αγώνα απέναντι στο νόμο Γεωργιάδη, δεν μένουμε μόνο στη μάχη για να βγουν συμπεράσματα στην κάλπη.

4)    Αναδεικνύουμε μια «άλλη» πρόταση για τα χοντρά ζητήματα που αφορούν την πόλη της Πάτρας.

 

-          Για το ζήτημα της διαχείρισης των στερεών αποβλήτων.

Στην Πάτρα, δεν υπάρχει σοβαρός σχεδιασμός ανάκτησης, ανακύκλωσης και κομποστοποίησης από τα αστικά απόβλητα, με αποτέλεσμα ο βασικός σχεδιασμός να είναι η δημιουργία εργοστασίων μηχανικής ανακύκλωσης (Φλόκα Αχαΐας, Τριανταφυλλιά Αχαΐας κλπ) και ΧΥΤΑ που βαφτίζονται ΧΥΤΥ (Χώροι υγειονομικής ταφής υπολείμματος) κοινώς στην καλύτερη περίπτωση θα έχουμε θάψιμο των σκουπιδιών. Η κατεύθυνση αυτή εκτός από αντι-οικολογική και εξαιρετικά κοστοβόρα είναι και παντελώς αδιέξοδη και αναποτελεσματική όπως φανερώνει και η εξαιρετικά προβληματική κατάσταση με τους υπάρχοντες ΧΥΤΑ  που λειτουργούν σε Πάτρα, Ξερόλακκα, Αίγιο και αλλού. Ο δήμος της Πάτρας είναι ένας από τους λίγους δήμους όπου η αποκομιδή των κάδων της ανακύκλωσης γίνεται από ιδιώτες με σύμβαση με την ΕΕΑΑ και ανάθεσης αυτής σε εργολάβο. Επιπλέον η λειτουργία του κέντρου διαλογής ανακυκλώσιμων υλικών παραμένει στη ΕΕΑΑ και σε ιδιώτη εργολάβο χωρίς να περάσει στην ευθύνη του δήμου. Η δημοτική αρχή έτσι βρήκε αυτή την κατάσταση και έτσι την άφησε, παρά την αρχική της δήλωση, μάλιστα όταν έληξε η σύμβαση του δήμου με τον ιδιώτη πέρυσι για την συγκομιδή των κάδων ανακύκλωσης, ήταν αυτή που κάλεσε σε επέκταση της ήδη υπάρχουσας σύμβασης χωρίς να θέσει καν την αναγκαιότητα αποκλειστικά δημόσιας διαχείρισης όλων των σταδίων διαχείρισης και ανακύκλωσης των υλικών.

 

Η δική μας πρόταση για τα Αστικά στέρεα απορίμματα

·         Αποκλειστικά δημόσια διαχείρηση από την συλλογή ως την επεξεργασία, την διαλογή και την τελική ανακύκλωση των υλικών. Άμεσο πέρασμα σε ένα ενιαίο δημόσιο κοινωνικό φορέα με μορφές κοινωνικού ελέγχου των υπαρχόντων ιδιωτικών δομών (ΕΕΑΑ,ΑΗΗΕ και όλων των συστημάτων εναλλακτικής διαχείρισης) με αξιοποίηση των μονάδων ΚΔΑΥ και ΕΕΑΑ και εκτός αυτών άλλες εγκαταστάσεις του εξοπλισμού συλλογής (οχήματα) και προσωρινής αποθήκευσης (κάδοι) και μεταφορά των πόρων χρηματοδότησης στο δημόσιο φορέα. Παράλληλα παλεύουμε ενάντια και σε κάθε μορφή προωθούμενης ιδιωτικοποίησης λειτουργιών των δήμων.

·         Προτείνουμε την ανάπτυξη διαλογής στην πηγή με άμεση δημιουργία οργανικού κλάσματος (βιο – αποβλήτων) που αποτελεί περίπου 45% του συνόλου του ΔΣΑ και τριών ή τεσσάρων διακριτών ρευμάτων για υλικά συκσκευασίας (χαρτί, γυαλί, μέταλλα, πλαστικό)

·         Προάσπιση των εργασιακών σχέσεων των συνθηκών εργασίας, υγιεινής και ασφάλειας των εργαζομένων σε όλο το φάσμα διαχείρισης των ΑΣΑ

·         Απαιτέιται επίσης κατά το ίδιο τρόπο ή άμεση προώθηση κατασκευής δικτύου μονάδων επεξεργασίας των βιοαποβλήτων με στόχο την παραγωγή κατάλληλου εδαφοβελτιωτικού υλικού (οργανικά λιπάσματα) που μπορεί να τροφοδοτεί τους αγρότες στους τρείς κατ’εξοχή αγροτικούς νομούς της περιφέρειας και όχι απλά υλικού για μπαζώματα στους ΧΥΤΑ – όπως εκφυλιστικά λειτουργεί σήμερα η όποια ελάχιστη κομποστοποίηση.

·         Μονάδες επεξεργασίας σύμμεικτων υλικού τύπου Φλώκα δεν έχουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα εκτός της κερδοσκοπίας των εργολάβων κατασκευής και λειτουργίας που επιβαρύνουν δραματικά τη ζωή στους κατοίκους των γειτονικών περιοχών είναι πανάκριβες και το κόστος του επιβαρύνονται πολίτες ενώ μολύνουν το περιβάλλον με τις τεράστιες ποσότητες που τελικά θάβονται. Με βάση τα παραπάνω είμαστε υπέρ της ακύρωσης της κατασκευής τους με ΣΔΙΤ που αντιβαίνουν τους στόχους ανακύκλωσης και κομποστοποίησης.

·         Απαιτούμε επανασχεδιασμό της διαχείρισης των ΆΣΑ. Η μονάδα ΜΕΑ θα πρέπει να σχεδιαστεί να υποδεχτεί όχι μεγαλύτερο του 20% των ποσοτήτων και θα πρέπει να κατασκευαστεί ως δημόσιο έργο και χωρίς κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Οι πόροι για τη συνολική διαχείριση των ΑΣΑ ανάλογα με διακριτές λειτουργίες δημόσιου φορέα ανακύκλωσης Δήμων πρέπει να καλύπτονται από αυτοτελείς δημόσιους πόρους με ανατροπή ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και αιματηρών πλεονασμάτων και την απόδοση τελών ανακύκλωσης που τώρα πληρώνουν παραγωγοί και έμποροι στο σύστημα εναλλακτικής διαχείρισης

·         Διεκδικούμε μείωση των δημοτικών τελών για την ανακύκλωση και απαλλαγή από αυτές για τα νοικοκυριά φτωχών εργαζόμενων άνεργων υποβαθμισμένων σήμερα περιοχών. Αυστηρός διαχωρισμός διαχείρισης οικιακών ΑΣΑ και βιομηχανικών και εμπορικών αποβλήτων. Επιχειρήσεις και μικρές βιοτεχνίες εντός και εκτός των πόλεων πρέπει να έχουν όλοι την υποχρέωση του κόστους και της διαχείρισης των αποβλήτων τους.

 

-          Για το ζήτημα των συγκοινωνιών

Είναι πολύ μεγάλο το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο εργαζόμενος λαός και η νεολαία της Πάτρας είναι το πρόβλημα των αστικών συγκοινωνιών. Κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η ακριβή και μη ποιοτική συγκοινωνία του αστικού ΚΤΕΛ. Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι ένας εργαζόμενος στο νοσοκομείο του Ρίο πρέπει να δαπανήσει 76 € (για 22 μέρες εργασίας) για μετακίνηση από το κέντρο της Πάτρας (με χρήση μόνο μιας γραμμής, πόσο μάλλον αν  χρησιμοποιηθεί και δεύτερη γραμμή). Χαρακτηριστικό δε είναι ότι το μηνιαίο πάσο για μεταφορά από το κέντρο στο πανεπιστήμιο κοστίζει 75€ ενώ το φοιτητικό 40€!

Τα υπάρχοντα δρομολόγια του αστικού ΚΤΕΛ δεν εξυπηρετούν από άποψη πυκνότητας και συχνότητας τις λαϊκές γειτονιές. Τα δημοτικά parking που βρίσκονται στις παρυφές του κέντρου έχουν ελλιπή σύνδεση με τον αστικό ιστό. Επίσης, υπάρχει παντελής ανυπαρξία υποδομών για τη χρήση εναλλακτικών μέσων μετακίνησης. Λόγω της κακής ποιότητας του συγκοινωνιακού δικτύου, ενθαρρύνεται η χρήση ιδιωτικών μέσων μεταφοράς με αποτέλεσμα τεράστιο κυκλοφοριακό πρόβλημα στις αρτηρίες του κέντρου και τις συνδετικές τους οδούς (π.χ. σε Κανακάρη, Κορίνθου, Μαιζώνος, Αγίου Ανδρέου). Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, επίσης, τον πολλαπλασιασμό των ιδιωτικών parking στο κέντρο, χώροι οι οποίου θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως χώροι πρασίνου και αναψυχής των εργαζομένων και νεολαίων Πατρινών. Είναι εμφανές ότι η αστική συγκοινωνία της πόλης είναι έρμαιο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και η δημοτική αρχή Πελετίδη δεν έχει κάνει εδώ και δύο θητείες το παραμικρό για την βελτίωση αυτής της κατάστασης.

Σε αυτό το πλαίσιο προβάλλουμε την παρακάτω αιτηματολογία:

·         Δημιουργία δικτύου δημόσιων συγκοινωνιών φιλικών προς το περιβάλλον και προς τα ΑμεΑ, για την ποιοτική μετακίνηση των εργαζόμενων και των νέων της πόλης.

·         Άμεση κρατικοποίηση του αστικού ΚΤΕΛ. Να πυκνώσουν  οι γραμμές και τα δρομολόγια από και προς τις λαϊκές συνοικίες. Δωρεάν μετακίνηση των εργαζομένων από και προς τον τόπο δουλειάς. Δωρεάν μετακίνηση ανέργων-μαθητών-φοιτητών

·         Άμεση υπογειοποίηση της σιδηροδρομικής γραμμής στο σύνολο της διαδρομής Πάτρα-Ρίο με πολλαπλάσιους ενδιάμεσους σταθμούς για την εξυπηρέτηση του εργαζόμενου λαού της πόλης.

·         Δημιουργία γραμμής τραμ εντός του αστικού ιστού

·         Δημιουργία χώρων για δωρεάν πάρκινγκ χωρίς καταπάτηση χώρων πρασίνου.

 

-          Για το ζήτημα του νερου

 

Οι κατευθύνσεις Ε.Ε. – κυβέρνησης στη χώρα μας έχουν ως στόχο την σταδιακή εμπορευματοποίηση όχι μόνο του νερού που έχει ανάγκη ο καταναλωτής αλλά και του όλου συστήματος διανομής αυτού (δίκτυα, αντλιοστάσια, γεωτρήσεις, φράγματα συλλογής, συντήρηση κ.λ.π.).  Υπάρχουν πάρα πολλά παραδείγματα τέτοιων πρακτικών σε όλο τον κόσμο με πολύ επώδυνες επιπτώσεις για τους πολίτες και τους μικροπαραγωγούς. Οι Δ.Ε.Υ.Α. με τις αλλαγές που έχουν προωθηθεί μετατρέπονται  πλήρως σε ανταποδοτικές επιχειρήσεις που το βάρος της συντήρησης, του εκσυγχρονισμού και της όποιας ανάπτυξης νέων δικτύων ύδρευσης - αποχέτευσης και αντιπλημμυρικής προστασίας το σηκώνουν σε μεγάλο βαθμό οι πολίτες, Οι Δ.Ε.Υ.Α. γίνονται έμμεσοι φοροεισπράκτορες. Αυτό το πλαίσιο φέρνει την όλο και μεγαλύτερη αποδυνάμωση και αποσύνδεση της χρηματοδότησης των φορέων της Τοπικής Διοίκησης από το κράτος. Επισημαίνεται ότι η κρατική χρηματοδότηση είναι μηδενική για πολλά έργα αυτόνομα ύδρευσης - αποχέτευσης, ομβρίων και αντιπλημμυρικής προστασίας που δεν είναι επιλέξιμα και για χρηματοδότηση από Ευρωπαϊκά Προγράμματα.

 

Η διαχείριση του νερού του φράγματος Πείρου-Παραπείρου από ποιον για ποιον, με ποιο κόστος είναι ένα κεντρικό μεγάλο ζήτημα που πρέπει να μας απασχολεί και να αναδεικνύεται στην παρέμβασή μας. Η πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ στοχεύει στην εμπορευματοποίηση των υδάτινων πόρων, όπως είναι και αυτή προσηλωμένη στην ΕΕ και τα μνημόνια, προσφέροντας φθηνό νερό για τις ανάγκες των επιχειρήσεων στα πλαίσια της επιχειρηματικής ανάπτυξης , άρα φθηνό νερό για τον μεγαλύτερο καταναλωτή νερού (ΒΙΠΕ Πατρών) και ταυτόχρονα πανάκριβα τέλη για τους κατοίκους. Η όλη συζήτηση που άνοιξε τα προηγούμενα χρόνια με την διαχείριση του νερού του φράγματος εντασσόταν σε αυτό το πλαίσιο. Υπήρξε συγκρουση ανάμεσα σε δημοτική αρχή Πελετίδη και κυβέρνηση πάνω σε αυτό το ζήτημα με την πρώτη να υποστηρίζει την διαχείριση του φράγματος  από εθνικό, δημόσιο οργανισμό υδάτινων πόρων, που θα χρηματοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό, θα προσλαμβάνει προσωπικό και θα εξασφαλίσει χωρίς νέες επιβαρύνσεις, νερό με επάρκεια, φθηνό και υγιεινό για όλους. Μια λογική σωστή και στα πλαίσια της λογικής της δημόσιας διαχείρισης του νερού ως κοινωνικό αγαθό, ενώ η δεύτερη, μέσω και της ΠΔΕ θέλησε να επιβάλλει τη συμμετοχή της Βιομηχανικής Περιοχής Πατρών (ΒΙΠΕ), η οποία ανήκει στην Τράπεζα Πειραιώς, στην Αναπτυξιακή Εταιρία που θα αναλάβει την διαχείριση του πόσιμου νερού από το φράγμα Πείρου-Παραπείρου, με ποσοστό 20% αρχικά (το υπόλοιπο 80% θα ανήκει στους 3 Δήμους), μια πρόταση που προφανώς ανοίγει διάπλατα το δρόμο στην ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης γιατί επιπλέον οι δήμοι δεν έχουν τους πόρους και το προσωπικό για λειτουργία ενός τέτοιου έργου.

 

Η διαπάλη αυτή, με την αδυναμία της Δημοτικής αρχής να επιβάλλει την πρόταση της κατέληξε στην υπογραφή σύμβασης για 5 χρόνια το 2021 με την εταιρεία ΙΝΤΡΑΚΑΤ για την « ολοκλήρωση υπολειπόμενων εργασιών , λειτουργία και συντήρηση του έργου ‘Ύδρευση Πάτρας από τους ποταμούς Πείρο και Παραπείρο - Δίκτυα υδροδότησης υπολοίπων οικισμών Ν. Αχαΐας’» εξέλιξη πολύ αρνητική προφανώς που δίνει το πρωτεύοντα ρόλο της διαχείρισης του νερού του φράγματος σε ιδιώτη. Από τότε η δημοτική αρχή έχει τηρήσει «σιγή ιχθύος» για το ζήτημα, κάτι όμως που θα καλεστεί να αντιμετωπίσει την επόμενη πεντεατία, αν βγει πάλι δημοτική αρχή, καθώς μέσα σε αυτή λήγει η υπάρχουσα σύμβαση με τον ιδιώτη.

 

Εμείς από την δική μας πλευρά λέμε κατηγορηματικά όχι στην ιδιωτικοποίηση του νερού, όχι στη ΒΙΠΕ Πατρών, όχι στους (Δούρειους Ίππους) φορείς ιδιωτικοποίησης με τη μορφή αναπτυξιακής εταιρίας ή καλλικρατικού (διαβαθμικού συνδέσμου Περιφέρειας-Δήμων) όπως έγινε με το νερό του Ερύμανθου (επιβλήθηκαν νέα χαράτσια).

 

Διεκδικούμε μαζί με το λαό και τη νεολαία:

 

·         Την κατάργηση του ΦΠΑ στο νερό. Παλεύουμε για κοινωνικά κριτήρια στην τιμολόγηση του νερού από τους Δήμους. Να πληρώσει το κεφάλαιο όχι οι εργαζόμενοι.

 

·         Δωρεάν νερό σε άνεργους, άστεγους, φτωχούς εργαζόμενους.

 

·         Φθηνό νερό στα πλατιά λαϊκά στρώματα της πόλης και του χωριού. Ακριβό νερό σε βιομηχανίες (ΒΙΠΕ), μεγάλες βιομηχανίες, ξενοδοχεία. - Καμία ιδιωτικοποίηση (είτε με μορφή παραχώρησης είτε με μορφή management) της διαχείρισης του νερού.

 

·         Διεκδίκηση ικανών δημοσίων πιστώσεων για εκσυγχρονισμό – αντικατάσταση παλιών τμημάτων του δικτύου ύδρευσης, μηχανολογικού εξοπλισμού αντλιοστασίων

·         Λειτουργία του φράγματος Πείρου – Παραπειρου και της διανομής του νερού με ευθύνη του κράτους και με εργατικό και λαϊκό έλεγχο.

 

·         Η άρδευση των αγροτικών εκτάσεων (ιδιαίτερα των μικρομεσαίων παραγωγών) να γίνεται με φτηνό νερό με την εποπτεία των παραγωγών και με αποφυγή ιδιωτικοποίησης του συστήματος διαχείρισης. Η απουσία κρατικών χρηματοδοτήσεων και η συνεχώς προωθούμενη διάλυση των Τ.Ο.Ε.Β. σε συνδυασμό με τα ζητήματα οικονομικής εποπτείας – διαχείρισης οδηγούν σε πλήρη απαξίωση της διαδικασίας άρδευσης (τροφοδοσία, αντλιοστάσια, διώρυγες μεταφοράς νερού, αποστραγγιστικά έργα κ.λ.π.) με αποτέλεσμα την άφιξη ιδιωτών  - σωτήρων και την καταστροφή ή παραγκωνισμό της μικρομεσαίας αγροτιάς.

 

 

Δ. Πως κινούμαστε εν όψει των εκλογών, στάση που θα κρατήσουμε στις εκλογές, στοχοθεσία για την παρέμβαση μας στο επίπεδο του δήμου της Πάτρας το επόμενο διάστημα.

Σίγουρα λοιπόν χρειάζεται να ανατραπεί η παραπάνω κατάσταση και πατώντας πάνω στις πολύ σημαντικές παρακαταθήκες που μας αφήνει η συγκρότηση της ΑΑΠ και τα όποια βήματα έχει κάνει μέχρι σήμερα.

Το περαιτέρω βάθεμα από πλευράς κυβέρνησης – ΕΕ – κεφαλαίου της επίθεσης στα εργατικά και λαϊκά στρώματα, με την πλήρη συναίνεση όλων των αστικών κομμάτων, που έρχεται να περάσει με και από τις εξελίξεις σε επίπεδο τοπικού κράτους, τα όρια που έμφανισε η «αριστερή διαχείριση» Πελετίδη που όπως φαίνεται δεν μπορει να υλοποιήσει μια πραγματικά εργατική και φιλολαϊκή πολιτική στο δήμο,  επιβεβαιώνουν την μεγάλη αναγκαιότητα που υπάρχει αυτή την στιγμή για την επανεμφάνιση και ενίσχυση έστω και μιας μειοψηφικής αντικαπιταλιστικής παρέμβασης και ρεύματος στην πόλη της Πάτρας, που από την μία θα έχει ως βασικό στοιχείο του την σύγκρουση και την ανατροπή του αντιδραστικού πλαίσιου  λειτουργίας του τοπικού κράτους, την συνολική πολιτική κυβέρνησης  - ΕΕ – κεφαλαίου και από την άλλη θα παλεύει με την παρέμβαση του μέσα αλλά κυρίαρχα έξω από το δημοτικό συμβούλιο για την αναγκαία ανάπτυξη ενός μαχητικού, ανατρεπτικού κινήματος στις γειτονιές και στην πόλη που θα καταφέρει να παίξει το ρόλο της αναγκαίας εργατικής αντιπολίτευσης στην πόλη.

Δυστυχώς οι αντιδραστικές αλλαγές που έχει φέρει ο νόμος Βορίδη όσων αφορά και τις εκλογές σε τοπικό επίπεδο, η υποχώρηση της παρέμβασης και της δράσης της κίνησης τα τελευταία χρόνια, δεν μας δίνουν την δυνατότητα για εκλογικό κατέβασμα της ΑΑΠ στις εκλογές του Οκτώβρη στο δήμο της Πάτρας. Παρ’όλα συγκροτούμε και οργανώνουμε από τώρα την παρέμβαση της δημοτικής κίνησης από το Φθινόπωρο.

Όσων αφορα την στάση της ΑΑΠ στις δημοτικές εκλογές του Οκτώβρη στην Πάτρα:

Αυτή την περίοδο με την κατάσταση που περιγράφεται παραπάνω, θέτουμε σαν κίνηση σε προτεραιότητα την ανάγκη συγκρότησης κινήματος σύγκρουσης με την πολιτική της ΕΕ και της κυβέρνησης στους δήμους, την επιβολή κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού με το νέο νομοσχέδιο Κεραμέως. Από αυτή την σκοπιά συγκρουόμαστε με την πολιτική του μαύρου μετώπου Σβόλη, Αϊβαλή, Ψωμά στο δήμο της Πάτρας και τα συμφέροντα που εκπροσωπούν. Θέλουν έναν δήμο στην υπηρεσία των επιχειρηματικών συμφερόντων και για αυτό καλούμε σε μαύρισμα των ψηφοδελτίων τους. Επιπλέον, ασκούμε κριτική στη στάση της δημοτικής αρχής Πελετίδη, προφανώς σε διαφορετική ποιότητα και τρόπο από τις υπόλοιπες παρατάξεις που εκφράζουν ξεκάθαρα την αστική πολιτική. Θεωρούμε πως δεν μπορούμε να στηρίξουμε, έστω και κριτικά το ψηφοδέλτιο της Λαϊκής Συσπείρωσης, καθώς όχι μόνο δεν υιοθετεί έστω κάποια στοιχεία αντιδιαχειριστικής στάσης σε σχέση με την λειτουργία του του τοπικού κράτους, αλλά έχει προχωρήσει σε σημαντικές υποχωρήσεις ακόμα και στο πλαίσιο της «χρηστής» διαχείρισης, που ανοίγουν το δρόμο σε ιδιωτικοποιήσεις, διαιωνίζουν την άθλια κατάσταση με τους εργαζομένους του δήμου κοκ. Την Κυριακή 8 Οκτώβρη ρίχνουμε ΑΚΥΡΟ και καλούμε τον λαό και τη νεολαία της πόλης από την επόμενη μέρα να δώσουμε μαζί τις μάχες για την διεκδίκηση των αναγκών μας.

Ανακοίνωση της Αντικαπιταλιστικής Ανατροπής στην Πάτρα – Ανταρσία σε κυβέρνηση – ΕΕ – Κεφάλαιο για τις εκλογές στον Δήμο Πατρέων.

 

Η Αντικαπιταλιστική Κίνηση στην Πάτρα – Ανταρσία σε Κυβέρνηση – ΕΕ - Κεφάλαιο (ΑΑΠ) είναι μια κίνηση στο χώρο της αντικαπιταλιστικής, ανατρεπτικής αριστεράς που δημιουργήθηκε στην Πάτρα το 2019. Αποτελείται από αγωνιστές και αγωνίστριες με συνεχή συμμετοχή και δράση στο κίνημα της πόλης της Πάτρας με σημαντική συμβολή σε εργατικά σωματεία και φοιτητικούς συλλόγους.

Από την δημιουργία της το 2019 εως σήμερα, μέσα και από την μάχη των εκλογών στο Δήμο της Πάτρας το 2019, προσπάθησε μέσα από την ανάλυσή της και την παρέμβαση της να αναδείξει το ρόλο του δήμου και του τοπικού κράτους ευρύτερα ως αναπόσταστο κομμάτι του αντιδραστικού μοντέλου διακυβέρνησης. Οι δήμοι συμβάλλουν στην προώθηση των αντεργατικών αναδιαρθρώσεων και των επιχειρηματικών συμφερόντων σε τοπικό επίπεδο καθώς είναι δεμένοι πρώτα οικονομικά και -για αυτό το λόγο- και θεσμικά με τα συμφέροντα του κεφαλαίου, το κεντρικό κράτος και την Ε.Ε. Οι αλλαγές που προώθησε η κυβέρνηση της Νεάς Δημοκρατίας αλλά και οι προηγούμενες κυβερνήσεις έρχονται να ενισχύσουν το παραπάνω καθώς φέρνουν σημαντικές τομές στην αντιδραστικοποίηση του πλαίσιου λειτουργίας των δήμων με σημαντικότερο παράδειγμα τον βαθιά αντιδημοκρατικό νόμο Βορίδη, αλλά και τις ευρύτερες αλλαγές στο κομμάτι της επιχειρηματικής λειτουργίας των δήμων, της οικονομικής πολιτικής που αυτοί ασκούν κ.α. 

Όσων αφορά την πόλη της Πάτρας θεωρούμε πως η κατάσταση που επικρατεί κινείται κατά βάση σε αυτό το πλαίσιο που περιγράφηκε και πιο πάνω. Προχωρούν οι αναδιαρθρώσεις που έχουν ως στόχο την διαμόρφωση της πόλης ως βασικό κόμβο μεταφοράς αγαθών (νέο λιμάνι, τρένο) και αλλαγής του χαρακτήρα των αστικών περιοχών στα πρότυπα της έξυπνης εξειδίκευσης που προωθεί η ΕΕ, με εμπορική-επιχειρηματική αναβάθμιση του κέντρου της πόλης και αποκέντρωση των δημόσιων υπηρεσιών (ανακατασκευή Λαδόπουλου).

Εκτιμούμε συνολικά πως η διαχείριση της Λαϊκής Συσπείρωσης δεν έχει επιδράσει ανασταλτικά στην προώθηση αυτών των σχεδίων, ενώ στην πράξη συμβιβάζεται με αυτή την λογική καλλιεργώντας παράλληλα αυταπάτες για τα χαρακτηριστικά ενός «φιλολαϊκού» δήμου, ο οποίος περιορίζεται σε ορισμένες δράσεις που παρουσιάζονται ως ανάσες ανακούφισης, ενώ στα μεγάλα λαϊκά προβλήματα (συγκοινωνίες, σχολική στέγη, δημόσιοι χώροι, κ.α.) φαίνεται να έχει αναποτελεσματικότητα. Η μετατροπή της πόλης σε ένα «τεράστιο εργοτάξιο», βασίζεται εξολοκλήρου στα χρηματοδοτικά προγράμματα της ΕΕ (ΕΣΠΑ, Ταμείο Ανάκαμψης), χωρίς την παραμικρή απειθαρχία στις ιεραρχήσεις τους. Υλοποιεί μια πολιτική που καταλήγει να εξωραΐζει τον χαρακτήρα την πολιτικής της ΕΕ, αντί να αποκαλύπτει τον βαθιά ταξικό και αντιδραστικό της ρόλο.

Αυτή της η στάση θεωρούμε πως την έχει οδηγήσει σε πολλές περιπτώσεις σε πολύ σημαντικούς συμβιβασμούς με μεγάλες συνέπειες για τον λαό της Πάτρας:

·         H αποδοχή  συμπράξεων δημοσίου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ), δηλαδή έμμεσες ιδιωτικοποιήσεις.  Η δημοτική αρχή παραχώρησε το 2019 στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος τον χώρο του παλιού εργοστασίου του Λαδόπουλου για να προχωρήσει η ανάπλαση του με το πρόγραμμα «Φιλόδημος» για να στεγαστούν κυρίως τοπικοί κρατικοί φορείς (περιφέρεια, ΥΠΕ κτλ) και όχι για την δημιουργία ενός πραγματικού δημόσιου χώρου. Όταν η περιφερειακή διοίκηση Φαρμάκη, άλλαξε το καθεστώς χρηματοδότησης της ανάπλασης σε ΣΔΙΤ, , όχι μόνο δεν αντέδρασε αλλά συνεχίζει να υποστηρίζει το έργο και το αξιοποιεί ως παράδειγμα.

·         Η αποδοχή του άθλιου καθεστώτος των συμβασιούχων στο δήμο, προβάλλοντας μια τεχνοκρατική αντίληψη διασφάλισης της οικονομικής βιωσιμότητας του δήμου, η οποία εσχάτως αρνείται ακόμα και την στήριξη τους στα δικαστήρια κατά την εκδίκαση ασφαλιστικών μέτρων. Όχι μόνο υποτάχθηκε στην νομιμότητα των υπεραντιδραστικών ρυθμίσεων που υποχρεώνει δημάρχους να ασκούν έφεση σε αποφάσεις δικαστηρίων, αλλά στην πράξη δεν πήρε καμία πρωτοβουλία για την συγκρότηση πραγματικού κινήματος διεκδίκησης μόνιμης και σταθερής δουλειάς.

·         Στο επίπεδο της διαχείρισης των απορριμμάτων/ανακύκλωσης, πέραν του ότι συνεχίζει η λειτουργία του ΧΥΤΑ Ξερόλακκας με σοβαρούς περιβαλλοντικούς και υγειονομικούς κινδύνους, η δημοτική αρχή προχώρησε σε ανανέωση της εργολαβίας με την ΕΕΑΑ Α.Ε το 2022, διαιωνίζοντας την συνθήκη όπου η ανακύκλωση συνεχίζει να βρίσκεται εξ ‘ολοκλήρου στα χέρια ιδιωτικής εταιρείας.

·         Το προεκλογικό επιχείρημα της μέγιστης δυνατής αξιοποίησης των δυνατοτήτων του δήμου-εργαλείου του τοπικού κράτους («το ένα ευρώ γίνεται δέκα»), πέραν του ότι δεν βρίσκει πεδίο εφαρμογής στα μεγάλα ζητήματα, υποτιμά σοβαρές αναδιαρθρώσεις που θα φέρει η κυβέρνηση το επόμενο διάστημα (ιδιωτικοποίηση του νερού, ΣΔΙΤ για την ανάπλαση του παραλιακού μετώπου, νέος νόμος Κεραμέως), ενώ αρνείται πεισματικά ακόμα και τώρα να θέσει την ανάγκη συγκρότησης κινήματος και αγώνα ανατροπής.

Παράλληλα η λογική της ανάθεσης του αγώνα στην «αγωνιστική» δημοτική αρχή και ο δημαρχοκεντρισμός που καλλιεργεί, βλέπει το κίνημα σαν «κομπάρσο» στο αγώνα για επιβολή και διεκδίκηση των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων, κατάσταση που έχει συμβάλλει στον ακρωτηριασμό του κινήματος σε τοπικό επίπεδο.

Στόχος  της ΑΑΠ από την πρώτη στιγμή ήταν η ανάδειξη διαρκώς της κατάστασης που επικρατεί στην πόλη , και η έκφραση των λαϊκών αναγκών των κατοίκων της πόλης της Πάτρας από την σκοπιά όχι του «μικρότερου κακού» αλλά από την σκοπιά του πραγματικά αναγκαίου. Με αυτή την λογική παρεμβήκαμε και σε μία σειρά ζητημάτων που αφορούσαν και αφορούν ακόμα την πόλη μας (διαχείριση απορριμάτων, συγκοινωνίες – τρένο στην Πάτρα, διαχείριση του νερού και του φράγματος πείρου παραπείρου κ.α.) ζητήματα που συνεχίζουν να παραμένουν άλυτα μέχρι και σήμερα. Προσπαθήσαμε και προσπαθούμε να συμβάλλουμε στην ανάπτυξη του τοπικού κινήματος  καθώς μόνο αυτό μπορεί να παίξει ένα πραγματικό ρόλο αντιπολίτευσης απέναντι σε αυτή την κατάσταση, όπου με την κατάλληλη μαχητικότητα, μαζικότητα και περιεχόμενο στους αγώνες του θα διεκδικέι την ζώη που μας αξίζει. Η παρέμβαση μας εντός του δημοτικού συμβουλίου, που αποτελούσε και στόχο που δεν πραγματοποιήθηκε το 2019, θέλουμε να δρα ενισχυτικά στην ανάπτυξη του κινήματος και όχι να το υποκαθιστά. 

Κάνουμε βαθιά αυτοκριτική ότι η λειτουργία και η δράση της κίνησης το προηγούμενο διάστημα βρίσκεται αρκετά πίσω από το αναγκαίο βάθος και προσπάθεια που απαιτεί ο παραπάνω στόχος. Οι πιο απαιτητικές, δύσκολες, βαθιά αντιδημοκρατικές και απαγορευτικές αλλαγές που έχει φέρει ο νόμος Βορίδη μέσω και του υπέρογκου κόστους συμμετοχής στις εκλογές δεν μας επιτρέπει σε αυτή την φάση να συμμετάσχουμε ως ΑΑΠ  εκ νέου στις δημοτικές εκλογές του φετινού Οκτώβρη. Δεσμευόμαστε το επόμενο διάστημα μέσα από την παρέμβασή μας να παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις για την ενίσχυση των ανατρεπτικών τάσεων εντός της αριστεράς και του κινήματος,  για να μπορέσουν να τραβήξουν κομμάτι της λαϊκής δυσαρέσκειας που γεννά η πολιτική της κυβέρνησης για να μετασχηματιστεί σε ένα νέο κύκλο αγώνων που θα απειλήσουν την κυβέρνηση και την πολιτική της, κατάσταση που θεωρούμε θα κριθεί μετά από ένα καλοκαίρι τεράστιων καταστροφών (πυρκαγιές, πλημμύρες). Ένα σχέδιο που δεν υπηρετεί καμία από τις δυνάμεις που κατεβαίνει στις δημοτικές εκλογές.

Τέλος, πιστεύουμε πως αναδεικνύεται αυτή την περίοδο η ανάγκη συγκρότησης κινήματος σύγκρουσης και ρήξης με την πολιτική της ΕΕ και της κυβέρνησης στους δήμους αλλά και το ευρύτερο ευρωμνημονιακό πλαίσιο λειτουργίας του τοπικού κρατους, την επιβολή κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού με το νέο νομοσχέδιο Κεραμέως.Δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικά φιλολαϊκή πολιτική εντός αυτού του πλαισίου όσο «αγωνιστική» δημοτική αρχή ή δήμαρχο μπορεί να έχει ένας δήμος.Από αυτή την σκοπιά συγκρουόμαστε με την πολιτική του μαύρου μετώπου Σβόλη, Αϊβαλή, Ψωμά στο δήμο της Πάτρας και τα συμφέροντα που εκπροσωπούν. Θέλουν έναν δήμο στην υπηρεσία των επιχειρηματικών συμφερόντων και για αυτό καλούμε σε μαύρισμα των ψηφοδελτίων τους. Επιπλέον, ασκούμε κριτική στη στάση της δημοτικής αρχής Πελετίδη, προφανώς σε διαφορετική ποιότητα και τρόπο από τις υπόλοιπες παρατάξεις που εκφράζουν ξεκάθαρα την αστική πολιτική. Για όλους τους λόγους που αναφέρθηκαν και παραπάνω  θεωρούμε πως δεν μπορούμε να στηρίξουμε, έστω και κριτικά το ψηφοδέλτιο της Λαϊκής Συσπείρωσης. Την Κυριακή 8 Οκτώβρη ρίχνουμε ΑΚΥΡΟ και καλούμε τον λαό και τη νεολαία της πόλης από την επόμενη μέρα να δώσουμε μαζί τις μάχες για την διεκδίκηση των αναγκών μας.

Δίνουμε ραντεβού στους δρόμους του αγώνα, στις γειτονιές και τις συνοικίες της πόλης!